علائم سرطان دهان (قسمت اول)

انچه در مقاله ی علائم سرطان دهان (قسمت اول) مطالعه میکنید

بررسی اولیه سرطان دهان

و….

بعنوان یک جراح انکولوژی سر و گردن و در طول سالها تجربه کاری بارها با این مسئله روبرو شده ام که بیمارانی به من ارجاع شده اند که یا سرطان دهانشان تشخیص داده نشده، یا غلط تشخیص داده شده یا دیر تشخیص داده شده است.
علت دیر تشخیص داده شدن این ضایعات سرطانی در دهان معمولا و در درجه اول خود بیمار است که یا دارای عادات بد دهانی مانند سوء مصرف مواد است یا نتوانسته به موقع به دکتر مناسب مراجعه کند. اما در بسیاری از موارد هم دندانپزشک معالج مقصر است.
مسلما تأخیر در تشخیص سرطان مساوی است با کاهش شانس زنده ماندن بیمار و کاهش احتمال موفقیت درمان هایی که بتوانند سرطان را از بین ببرند. پس باید کاملا هوشیار بود.
ما بعنوان یک دندانپزشک می توانیم دچار خطا شده و سرطان را تشخیص ندهیم یا دیر تشخیص دهیم. بالاخره همه ما انسان هستیم اما توجه به نکات و موارد زیر شاید بتواند ما را در تشخیص صحیح و به موقع سرطان دهان یاری دهد:

• بیوپسی: نمونه برداری ناکافی یا تفسیر غلط آن:
وقتی با یک ضایعه ی مشکوک در دهان برخورد کردید بهتر است از آن نمونه برداری کنید. بیوپسی تکنیک های مختلفی دارد از سواپ کشیدن روی ضایعه یا تراشیدن سطح آن برای جمع آوری نمونه ی سلولی گرفته تا تهیه نمونه ی کوچک بافتی با کمک کاپ فورسپس. چیزی که قبل از نمونه برداری باید به آن فکر کنید این است که اگر ضایعه سرطانی باشد یعنی جان بیمار در خطر است پس یا به اندازه کافی نمونه بردارید یا بیمار را نزد کسی بفرستید که بتواند نمونه برداری صحیح انجام دهد.
قانون کلی در نمونه برداری این است که قطر نمونه 5 و عمق آن 1 تا 2 میلی متر باشد. اگر از این قانون پیروی کنید دیگر لازم نیست از پاتولوژیست بخواهید برای نمونه ی ناکفی شما معجزه کند.
نکته ی دیگر این است که اگر گزارش پاتولوژیست با تشخیص اولیه شما همخوانی نداشت می توانید نمونه برداری را از قسمت دیگری از ضایعه تکرار کنید یا لام نمونه ی قبلی را برای بررسی مجدد نزد پاتولوژیست دیگری بفرستید.
به یاد داشته باشید که شاید لازم باشد در توالی های معین زمانی از یک ضایعه نمونه های مکرر بردارید و برای پاتولوژست بفرستید.

• بیماری پریودونتالی که واقعا بیماری پریودونتال نیست:
بسیاری از سرطان های دهان، مثل سرطان لثه، در مراحل اولیه خود علائمی شبیه به پریودونتیت شدید ایجاد می کنند، بهمین علت تحت درمان روت پلنینگ و سایر درمان های پریودونتال قرار می گیرند. در این شرایط تشخیص سرطان تا زمانی که دندان ها لق شوند و ضایعات رادیوگرافیک در استخوان دیده شوند به تأخیر می افتد.
اگر بیمار دچار پریودونتیت مقاوم به درمان شده باشد مخصوصا اگر بیماریش لوکالیزه و محدود یه یک کوادران باشد (درحالیکه سایر نواحی دهانش کاملا سالم باشند)، باید بیوپسی شود تا ضایعه به دقت بررسی گردد. این مسئله مخصوصا زمانی اهمیت بیشتری پیدا می کند که ریسک فاکتورهای محیطی مانند مصرف شدید دخانیات و الکل هم وجود داشته باشند.
به خاطر داشته باشید که سرطان هایی مانند لنفوم و لوسمی هم علائمی شبیه به پریودونتیت دارند پس اگر بیمار به درمان های رایجی مانند روت پلنینگ و جرمگیری جواب نداد حتما به سراغ بیوپسی بروید چون شاید بتوانید جان او را نجات دهید.

نوشته: Brett A. Miles D.D.S., MD